Home    Erfgoed    Op pad met Jan Ulijn    Knekelhuisjes

Knekelhuisjes

Met knekelhuis wordt wel eens schertsend een heel oud mens bedoeld.  In dit artikel in ieder geval niet.

Een knekelhuis is een gebouwtje op een begraafplaats of een gedeelte van een kerk waar beenderen van overledenen werden bewaard bijv. de beenderen die werden gevonden bij het delven of ruimen van graven. Van tijd tot tijd werden ze leeggeruimd, vroeger deed de ruimte rond het knekelhuis ook wel dienst als pestkerkhof.
Een knekelhuis wordt ook wel ossuarium genoemd, afkomstig van het Latijnse woord os, wat been betekent.
Een bekend ossuarium is het Ossuaire van Donaumont waar de resten liggen van meer dan 130000 niet geïdentificeerde Franse en Duitse soldaten die bij de slag om Verdun in de Eerste Wereldoorlog zijn omgekomen. Dit grootste Franse monument omvat een 137 meter lange gang met in het midden een 46 meter hoge toren in de vorm van een granaat (204 treden).
De slag bij Verdun wordt de grootste uit de wereldgeschiedenis genoemd. De veldslag woedde van 21 februari 1916 tot 19 december 1916. Hij eiste, naar schatting, meer dan 700000 doden, gewonden en vermisten op een slagveld van nauwelijks groter dan 10 bij 10 kilometer.
Een aangrijpend boek dat hierover geschreven is de beroemde bestseller “van ’t westelijk front geen nieuws”.
In het Sedlec, ossuarium in de wijk Sedlec van de Tsjechische stad Kutná Hara zijn de beenderen van overledenen gebruikt voor het maken van objecten, zoals kandelaren.
Een begraafplaats, in de volksmond veelal kerkhof (tuin of hof van de kerk) genoemd, is een besloten gebied waar lichamen van overleden personen worden begraven.
Tegenwoordig zijn kerkhoven niet meer in de nabijheid van kerken te vinden. Toch worden begraafplaatsen nog altijd als kerkhof aangeduid.
In onze omgeving komen nog wel knekelhuisjes voor, vooral bij oudere kerken.



Bron: Jan Ulijn 2008